Dedemin Bmc'si

DEDEMİN BMC’Sİ

Bilir misin 23 ds 101 plakalı beyaz mavi çizgili o leylant dizel bmc minibüsü, hani o, bir zamanlar mavi göğe uzanan uçurum boyu ile Qereyê Şarge’yi onu da bilir misin? işte bir zamanlar Kelxasi’nin her yıl kısalıp uzanan yolunun bir ara yolu oradan geçerdi. Qereyê Şarge’nin gölgesinin uzandığı yol bir çamur deryasıydı, buraya varmadan, uzunca bir mesafe yokuş ve yokuşun sonun da o çamur deryası karşılardı seni.  Hafriyat kamyonlarının hıncıyla ve kar suları yağmurla birleşince ortaya yoldan çok ofrot parkurunu andıran bir manzara belirirdi. İşte bu sel çamura dedem Hacı Kadir’in o yorgun emektarı az saplanmadı. Bir de bu yol yaz ayları dedi mi bu kez toza belenir, kovboy filmlerdeki rüzgârın tozları hava savrulduğu sahneler geçekleşirdi. Hoş şimdi de öyle ama biraz mıcırlı biraz ziftli idare ediyoruz işte...

 Neyse biz şimdi köyümüzün meşhur durağında siyah beyazlı günlerinden birine eski bir ana gidelim. 

Sabah 7,30 bitirim Kelxasi gençleri pusuda yeni yetme, kimi elinde gizli bitlis, samsun 216 ve babalarında aşırdıkları maltepe sigarası (paketli en ucuzu sanırım buydu) ile, köşede bir sohbet telaşındalar. Neyse biz Qereyê Şarge’ye gelelim. Ve gölgesine sığınalım. O yıllara meydan okuyan tıpkı çiçek Abbas’ın kırmızı minübüsü misali dedem Hacı Kadir’in meşhur emektarı beyaz mavi çizgili Bmc her yokuşta tekler ve ortaya Kemal Sunal filmlerini arattırmayan sahneler ortaya çıkardı. Zaten bu durumdan muzdarip köylüler dedeme takılır. Li ya hejî ti warêy wesaît a xo nîken î, û ma her roje wesaît nûsdonê. ( Yav hacı sen arabana bakım yapmıyorsun her gün bir arabanı itekliyoruz) Sonrada bu yaşananlar köyde çok şamata edilir hep birlikte güleriz. Yarı araba kuvveti yarı imece usulü ile nihayet bizim emektar varıyor Alacakaya’nın çarşısına dedem tecrübeli liseli gençlerin tüyeceğini iyi biliyor. El freni çeker çekmez kapının önünde avını bekleyen avcı misali ama Kelxasi’nin tedrisatından geçen genç liselilerde kolay lokma değil müthiş bir çekişme başlıyor, kaçan kaçıyor kaçamayan ise dedemin şeriatı ile karşılaşıyorlar. Kaçanın parasını da tuttuğundan alıyor. Tabi bazen de kimseden almıyor. O tatlı günleri sonradan dedem ile yad ettiğimde ben hakkımı helal ediyorum derdi. Sonrada sohbetine konuk olduğum nice Kelxasi evlatları da dedemi hep özlem ile yad ediyorlardı. Ona hak veriyorlardı.

Öylece günler, yıllar geçti. Bu zalim dünyanın devranında bu ve benzeri hikayelerin başrol oyuncuları her biri bir yere dağıldı. Qereyê Şarge’nin uçurum boyu eski havasında değil ve gölgesinin altında ki çamur deryası da ve o gençlerde yok. Mizahıyla sohbetiyle dedemde yok ve o, yolların eskittiği bmc leylant minibüste yok sadece ondan geriye bir koltuk ve bir de aracın aynası kaldı, hatıra... 

Ve birde yol kaldı geride ve yine her yıl uzanır ve kısalır..

Not: Resim temsilidir. Buna benzer camlı ve bagajı vardı.