WELATÊ BÊVENG

  Gastar… Baharın tazeliğiyle yeşeren doğa, meşe ağaçlarının gölgesinde yeni bir sabırla büyüyor. Meşe ağacı, bu coğrafyanın kadim ağacıdır. Yapraklarının hışırtısında binlerce yıllık hikaye saklıdır. Yöre insanıyla bütünleşmiş, onların derdiyle hemhal olmuş, yanı başında bin derman olmuştur. Onun yaşamı, sade ve kendi halindedir. Bu yönü ile birazda ona benzemişizdir. İlkbaharda, meşe ağaçları yapraklarını vermeden toprak adeta çıplaktır. Ancak havalar ısındığında, meşeler tomurcuklanıp yapraklarını açtığında, baharın gelişi müjdelenir ve mühürlenir. Bu, yörenin hayvanları için de müjdeli bir haberdir. Özellikle keçiler için, meşe yaprakları en sevilen besin kaynağıdır. Meşe ağacının yaprakları o kadar sıktır ki, güneş ışıkları geçemez. Bu nedenle, gölgesi her zaman serindir. Yöre insanı da bu özelliği bilir ve yazın evlerinin balkonlarına (ortmi) meşe yapraklarından çardaklar( kom) kurarak güneşten korunur. Arada esen ılık bir yel, kurumuş meşe yapraklarını öyle güz...

Hakikatin İzinde: Bir Meşe ve Bin Dilek Hakikatin izinde; yalnız bir meşe ve dallarında asılı onlarca dilek... Ansızın Pepuk kuşunun sesiyle, ufak bir patika yolunda kaybolursun. Baharın sarhoşluğuyla tabiat ananın en mutlu olduğu günlere selam durursun. Bazen bir kelebeğin, bazen bir kurbağanın neşesi alır seni, kapının önüne koyar. Oysa bilirsin; duvarları sağlam, soğuk yayla evlerinin varlığıyla yüreğine bir gam daha eklenir. Ama umudun gölgesiyle sen, yine yarınlara koşarsın. Güneş batarken bir yanda Faqîr Kitan’ın gölgesi hızla seni sarmalar. Sen hâlâ Meydonek, Tervelek yokuşunda bir çobanaldatanın izini süredur; çoktan yazılmış olan, yine gözlerinin önünde serilidir. Bir karanlığa daha gebedir gece, bir İshak kuşunun derin sesi bir cırcır böceğinin sesine karışırken; terlemiş kara lastik ayakkabıların ve elinde bir meşenin eğri büğrü sopasıyla yürü işte... Son dermanınla yürü. Hepsi sana kâr kalacak gözleri çelik ışıltılı çocuk; hepsi sana kâr kalacak. Nenem, Meşe ve Şifa Bir bah...

  Hakikatin İzinde: Bir Çeşme, Bir Ağaç, Bir Ömür "Ben sadece bir çeşmeyi tamir etmiyorum; suyun kaynağındaki saflığı arıyorum. Sadece bir ağacı budamıyorum; yaşamın nasıl filizlendiğini anlamaya çalışıyorum." Bölüm - 1 Bir hakikat yolcusuyum; vişne mermerin ardından savrulan tozlu yolların tanığıyım. Kuruyan çeşme başlarında ve asırlık ağaçların gölgesinde hakikati arıyorum. Onardığım her taşta, yarasına merhem olduğum her dalda, suladığım her kökte o hakikatin izini sürüyorum. Şimdi hikâyeyi başa sarıyorum... İnsan, yaşadığı çevre ile çok güçlü bağlar kurar. Bu bağın bende çok daha farklı olduğunu hissettiğimde; yüreği sevgiyle atan, gözlerine İnce Memed çelik ışıltısı yansımış, 10-12 yaşlarında bir çocuktum. Çobanlığa attığım o ilk adımla bağlarım daha da perçinlendi. Yürüdüğüm her yol beni daha da olgunlaştırıp bilge kıldı. Köyün sığ düşüncelerini elimin tersiyle itiyor, basit yaklaşımları asla tasvip etmiyordum. İyiyi ve güzeli, elimdeki doğruluk feneri ile arayacaktım;...

Son kuru meşe kütüğü de közlendi. Son hikaye de söylendi. Kelxasi boylu boyunca kar altında. Dışarıda yine eskilerin o mistik havası. Ansızın başlayan kar şiddetini artırmış; bu şekilde yağmaya devam ederse belli ki sabaha bir çizme yağacak gibi. Soğuk pencere aralığından, ışığı cılız sokak lambalarının aydınlattığı kar tanelerinin telaşını izliyorum. Gece sessiz, gece kıpırtısız... Sadece toprak damları döven kar tanelerinin kıpırtıları ve yanan sobanın usul usul sesi geceye yayılıyor. Bir de uzakta Çemi Bexro ’nun sesi duyuluyor. Bir başka telaşı da Çemi Bexro 'da görüyorum. Nenem Hejra , bir meşe kütüğünü daha sallıyor kuzine sobaya. Soba tekrar kaldığı yerden ağır ağır başlıyor yanmaya. Yanan meşe kütüğünün alev yansıması duvarları geziyor, sonra Şivaklar ’a uğruyor. Daha sonra bir aralık bulup toprak damların vefakar kavak tomruklarında kalıyor. Nenem Hejra : " Bu şekil de yağarsa sabaha 1 metre yağar, " diyor. İçimi bir mutluluk kaplıyor. Soğuk pencereden geceye d...